Sjiet bekske

Gein sjietbekske, den det is ei bekske wo dere (de kat of eine gedresseerde cavia) in kónne sjiete. Aha: ’t lök waal, de bak in ’t Limburgs. Kónt geer ’t wies hiej laeze? Helpe? Den = want, höb ich heim gelierd. Sjteit bao noets in de waordebeuk, krek wie det sjiet van hiejbaove.

Sjiet bekske. De beteikenis is: klein bakje. Sjieterig dus. Ei bekske wie eine sjietnieks: gaaroet neet de meute waerd. Me kan noe vassjtèlle: sjiet es biejveuglik naamwaord zaet det ’t dink wo ’t biej heurt, klein is, nieks waerd. Zo haet me in Remunj ’t naamsjildje Sjietbergske. Gezag waert det det zoe hit wiel (umdet) dao de huunj oetgelaote waere. Nae. ’t Is geliek wie ’t woord sjietkaerel (waordebook Zitterd): eine vent van nieks. Ich zól daoveur sjpelle: eine sjiet kaerel. ’t Waert ouch get angers oetgesjpraoke es sjiethoes: sjoewerik, angsthaas. Me heurt ein klein poos tösse de twie naamwäörd. Wiejer: wen sjiet sjtróntj is, kump dao de naodrök, 't waordaksent, op te ligke. Angers op 't lèste naamwaord. Zoe sjitterend is Oos Taal. Dus: ei sjiethuuske is de WC, ’t gemaak, en ei sjiet huuske ei petieterig huuske.

Ao jao: ich kees veur biejveuglik waege zich veuge, aansjloete, mitdoon.

Voge= moere voegen. 

                                                                                                Wim Kupers

Neet mit ins? Mail nao kuipers.wcl@home.nl of nao redactie@veldeke.net