’s Mörges
de daag haetj net de ouge aope
nevel liktj nag op ’t graas te slaope
de zón mot wènne aan häör ieëste straole
de das mot zich spoje om zien hol te haole
‘t rieëj verdrunktj aan ’t vèn ziene doos
op ’t veldj knabbele knien aan ’t ieëwig moos
de spech geuftj eine róffel op ‘ne boum
doeve sjrikke wakker oet häöre droum
‘t wildjverke zeuktj knoterentj ziene waeg
‘n eikets peuzeltj eine denne-appel laeg
de uul kómtj trök van zien nachbrake
weurtj oet de slaop gehaoje door twieë kake
de koekoek blif ziene naam mer rope
‘ne stoatkop is ein mös aan ‘t slope
in ’t reet kwaaktj eine kwekker
de reiger denktj ha lekker
’n libel vlug lieëg äöver ’t water
van weut huuërse ‘t aenje gesnater
’t is neet aan ederein gegaeve
om dit spektakel te belaeve
de boer dae zien vieë geit verzöge
dènktj waat eine sjoane röstige mörge
Wil Vergoossen, Pej (12-10-2007)