Gedichte Guus Kitzen
AAN DE ZIEË
Wo se
arsjetek kèns zeen
van dien eige laot
bèn ich kumentaere
gestrandj
mit de likstool
bie de handj
Mer es de zón
mit wakker straole
de lóch
aope haet getróch
pès hemelsblaw
kluert de zieë
en roesjende golve
mien laeve nog mieë
Vaerdig
wie ein kemuniejeske
zwieg ich de moel
en lik lankgewasse
wie ein oetgevawde landjkaart
oppe stool
mit op sjlaot gevalle ouge
es prins
in 'n aerpelskoel
DE BLOMENHAOF
Betouverend en klook
bleuje de blome in d'n haof
wo de gróndj lach
ómdat wessig waer en zón
ze haet gekluerd
pès kuns
Langs
't slingerpaad
sjnoef ich doreweg
de gäör van moerfiejoale
bie 't wónjersjóan decor
van de witte gevel
dae zich weerspegeld in de viever
Genetend
mit de veut in 't water
veul se
de intense belaeving
wo se same mit de natuur
de väörnaamste rol
in speels
ÓMLÈGKE
Oetgelaote
sjnuffelt de brak
mit geklöppelde jaagbreurs
nao geteikende sjpaore
van eine
zich neet boezjerende haas
Poef-paaf
verknalt de jaeger
zien ras
in 't laegter
en sjut 'm
nao de ieëwige jaagvelje
Dat 't
de lèste waor
dao-aan
haw dae sjötspatroan
neet gedach
noe hink zien gewaer
in 't museum van de jach.
VAEME
Wie
mit `n kersjeernaolj
knuip ich
de van kèndjsbein aaf
geknipste deile
oet mien besjtaon
gans in sjtiel
tot `n sjnoor
Haok
de petroane
leech en dónkel
van gestere
en de modern kluëre
van vandaag
in`t werm road väör mörge
Óm sjtraks
es gevaemp zelfpertret
gebórge
te laote prónke
in ein waereld
die mich ummer
erkèntelik blif
ZEUMERE
Ich zeuk
in 't leech van
ein óngetappesseerd zölderlaok
nao vergaelde
aw Limburgse beuk
en sjoan gesjilderde weurd
die me broekde
en in de loup van de jaore
opdoekde
Bie 'n book
dat mich rappeleerde
aan vervlaoge fizzebrieëmsels
nog in de hanj
höb ich
't mötte laote
Veel in sjlaop
mit 't book
nog aop
en dreumde gewis
dat 't
in ós plat
gereeflik zeumere is
GEPOEJERD
Mien leef zónäövergaote väörjaor
van dich krig me dèks gein huëgde
zoa wie se ós gezaegend höbs
mit sjarmante zón, sjtöb en druëgde
Diene wèndj bloos zónger maote
gaelsig sjtuufmael door de lóch
seerde bleuj de terrasse en sjtraote
d`rin ein äövervlood van polle nog
Gaaroets niks väör kruëspelike luuj
sjnoterde, hawwe brennende ouge
vroge in Heppenaer óm ein raegebuuj
Häör pien is mieë sezoensgebónje
höbbe gaw de naas d’r van vol
al is dao väöl väör oetgevónje
Me wurt door moder natuur betieje
naogelang`t häör oetkump geplaog
en kómpasje mit hun die mötte lieje
dao haet ze nog noajts haer gevraog
NAOJAORSZÓN
Door ein kluërriek
óngerbraoke woukedèk
sjient bleik de mörgezόn
op 't oetrastende landjsjap
wo-op ze häör lèste zaligheid lèk
es 'n dankeswaerdige wermdebrόn
Väör daag en dauw
vertaert ze mit gouwe mόndj
de lieëg bie de grόndj
hangende zilver nevelsjtriepe
en riep
op geroufde blajer
sjpènnewèbbe en graastawpe
Zie geuf kasjet
mit häöre gleuj
aan wisselende herfskluëre
óm de verrotte kaw
en sjtilkes vergaonde greuj
nog effekes op te fluëre
Ich verwirk die sjoanheid
van 't getie
en häör versjiensele in sjtilte
en bedènk
waat zόw 't laeve kawd zeen
zόnger
't zunke aan mien zie
IN DE SJNIEË
Gaondewaegs
nao `t aope vrieje
lèk ich
apaarte versjiensele vas
wie dere die lieje
of eine zeldjzame wèntjergas
Sjus wie ein
zuver frisje daeke
zoa tuint zich `t eindeloos wit
äöver veljer en baeke
en ich dènk
wie sjoan gezaengend is dit
Sjravelentaere
loup ich
langs de puntjdraod van weie
die mich richting gaeve
en nao ein ech sjpruëkske leie
in `t sjtille boetelaeve
Zeen de
vese depe sjpaore
van eine sjtruipende haas
en ein nog pas gebaore
Galloway-kejfke
urges langs de Maas
Wo de Kingbaek
zich haet versjtaoke
όnger 't waer waat de wèntjer sjik
sjteit eine treurende knόtwilg
dae awt en gebraoke
dao gelaote äöver alles kik
Op`t lèste
wurt`t gaon neet lies
en doon de hanj mich kelle
ouch dae sjniejende naorder bies
deit mien bloat gezich
dan kwelle
Gaon heives
blie en voldaon
mit dat sjoan sjtillaeve es vruntj
in ein gezèllig besjtaon
en röstige waereld
wie me zelje nog vuntj
SAOVES
Ram 't ungelstebaove
loup ich boete
riejerend mit hènnevel
laevend in groat verdreet
te prakkedènke
aan 't woróm
Ich pupsj
sjnakkentaere
in de duuster lóch
ómdat mien geveul zaet
dao bès se noe toch
en wil dich sjtilkes
effe knoevele
Oetgetut
gaon ich nao bènne
maorzieëlig allein
en oet mien ouge sjtruimp
nog edel taal
die leefde sjpruk
väör ummer
Guus Kitzen (Beegs)