Heimwiàe
Van kèndj-aaf aan mochte weer gaon
Wuut nao de Daort mit einen ome,
Ich weit nog wie, es weer dao kome,
Weer stilkes moste blieve staon.
Den loesterdje weer nao de zangk
Van al de veugel, die dao hoesdje
En wie de wèndj door blaajer roesdje
’t Woor altied oze leefste gangk!
En noe nóg höbbe weer gestange
Dao noe oos laeve wuujer leep:
Mit hert en ziael alweer gehange.
Aan al die toane, hoag en deep
En dèn pas zeen weer gegange
Es, dóf, van wuuts de koekoek reep!
P.A.H.M. Peeters