Pas geleje ontving ich enne breef van Veldeke. De insjrieving veur de Veldeke dialekliteratuurpries waor weer geaopend. De luuj die het een bietje volge weite dat ich de aafgeloupe twae jaor genomineerd waor, en dat nog een jaor jèdder een ingezonje gedich ouch al opveel bie de zjurie. Dae breef bie mich in de bös waor dus aan de goje gesjik. Dat zouse toch denke. Waore het neet dat ich kritiek hei op een paar puntjes van de pries. Niks ernstigs, mèr waal genog om in de pen te kroepe.

Bèste Peter, zwa begoos de meel. Peter mosse weite, dat is Peter van Haar van Bokke van Toear van Veldeke. En dae Peter dae regelt de lieteraer activiteite. Dus: bèste Peter. En toen kaom het. Potverdriedubbeltjes, wie koos ich kommentaar levere op dae kael dae dae pries dae ich nog wil wenne (het leefs dit jaor zelfs) eder jaor opnuuts organizeert. Zonger mich in de vingesj te sjnieje, haet dat. Toch vòng ich dat het koos.

Allerjès sjreef ich dat ich het jaomer veng dat de waennaer van de pries, het jaor d’r-op neet maog insjikke. Dat vèng ich namelik een aojerlaoting van zwawaal kwaliteit es kwantiteit. Het hilt de sjriever taege om zichzelf kjèr op kjèr te verbaetere, en maak de sjtap nao het holles veur dae platsjriever dès te mekkeliker. Dat laetste is gein punt, mèr emes dae zèk angerhouf jaor gein laetter aan het plat gewied haet, dae deit de dialekliteratuur gein good – dae verbaeterd zich eigelik neet in die taal. Hie zei mich emes, emes op miene sjouwer, eine mit een wit pekske en zwa ’n gloeiend cirkelke baove de bölles: de deis het allein veur dichzelf, mochste dit jaor wenne, dan kenste een jaor later weer mitdoon! Ich moos een bietje sjaopachtig lache (sjit, ze höbbe dich door, zei emes op miene angere sjouwer, mit een zjwart pekske aan, enne keep om en enne drietenjd in de henjd), mèr dao höbbe v’r het waal euver moch ich wenne. Dat mot jès gebeure natuurlik, veur dat dees kritiek opgeit.

Ich loos de meel nog es door, sjrapte get weurd die mich ech een nominasie zouwe koste, zeiverde nog get komplimente euver wie good Veldeke het waal neet deit, en ging wiejer.

De volgende opmerking die ich hou, dat waor het punt dat d’r geine waennaer van de Veldeke jeugpries gevonge woord aafgeloupe jaor. Verdikkeme. Noe ich d’r nog es euver denk: ech, edere jongere zou dat priezegeld toch gaer kriege? Twaehongerdvieftig knake, rieksdaalders waore dat vreuger. En dao dan twaehongerdvieftig van. Neet niks. Mèr toch waore d’r mèr een paar inzendinge. Good van die sjnake. (Ben ich onnoch natuurlik, enne sjnaak.) Mèr kennelik waor het net neet good genog veur de priezepot. Tja, d’r mot natuurlik waal get veur gedaon waere om dat te ontvange – dao ben ich dan waal mit de organizasie ins: het niveau mot good genog zeen om enne waennaer aan te wieze. In miene meel sjreef ich: Sjrief middelbaar sjwalle (of de docente holles) enne breef! Hang posters op! Maak flajers veur in bibliotheke! – zwamèr get dènger die ich koos bedenke. En die ich ze aanraojde. Want es het doel van de organizasie is: dialekliteratuur bevordere, dan motte ze zich aanraekene dat dat neet lök bie de jeug.

D’r waor nog een puntje wo ich bie Veldeke om vroog. Dat waor dat ich het zunj vong dat mit de inzendinge eigelik relatief weinig gebeurt. Zit een oetgaaf mit de beste tjèn inzendinge ech neet in de meugelikhede? Dao motte ze ongerling mèr euver sjteggele. Mit mich zouwe flink get sjrievers hie waal veur veule, num ich aan.

Hienao sjikde ich de meel. De noodknop van Koekel-meel (ze höbbe zwaget geïnstalleerd, omdatste soms waal es get sjtoms sjrifs, vervolges sjiks, en benne een paar sekonde daonao denks: dat hej ich neet motte doon) zaot nog neet op de miene i-meel, dus ich zaot mit de gaar reupe.

Ich sjlikde ’s en dach: baeter ken ich mich aan het holles sjrieve gaon wieje.

Neet väöl later ontving ich een replai. Van Peter van Haar van Bokke van Toeaar van Veldeke zelf. Nou, om een verhaol kort te make: mien opmerkinge waore good ontvange en ze zouwe mitgenomme waere in de besjluutvorming nao het kommend jaor toe. Dat mosse ze toch mitgaeve. Gaer gedaon, dach ich.

En metein sjikde ich enne breef nao al mien naefkes en nichskes: dat d’r örges enne pot goud sjteit. 250 rieksdaolders. Ze heure allein een verhaol te sjrieve om dat te kriege. En in het plat.

Doot geer dat ouch allemaol? Dan kent Peter van Haar van Bokke van Toeaar van Veldeke weer get röstiger sjlaope. Want dan kritter missjien volgend jaor geine meel van mich.

 --------------------------------------------------------------------------------------- 

Luc de Rooy (1979) schrijft in het Nederlands en in het Elsloos dialect. Hij werd twee keer genomineerd voor de Veldeke literatuurprijs. Daarnaast won hij dit jaar al twee verhalenwedstrijden in het Nederlands. Momenteel werkt hij aan verschillende verhalen en aan een roman. Hij heeft een eigen manuscriptbureau: http://www.manuscriptbeoordeling.nl/

Zie ook: http://www.lucderooy.nl/

-----------------------------------------------------------------------------------------