Brach, sjoaner den men hauw gedach
Midde in het Limburgse landj
ligktj dao aan de oastelijke kantj
van het struimendj water
ein dörpke, det later
oetgreudje toet groat Brach:
sjoaner den men hauw gedach.
Höbtj geer Brach en ómstreke
Waal èns good bekeke?
Mit zien weie en zien akkerlandj,
zien bosse en ziene waterkantj?
Ich haw het uch gezag.
’t Is sjoaner es men haw gedach.
Edere zomer opnuuj zuse
ummer mieë Pruse
Wooróm kómme die
eigelijk hie,
nao oos dörpke Brach?
Sjuus, ómdet het sjoaner is
Den men hauw gedach.
In het bos oenger de buim,
In het graas langs de zuim
Van het water
en de grindjgater
kinse röstig aeve
biekómme van het jachtige laeve.
Auch det huertj bie oos Brach,
det sjoaner is den men hauw gedach.
De dörpkes, die der bie zeen geduudj
höbbe gans Brach vernuudj.
De juweelkes mit water en dieke
zeen oos Brach kómme verrieke.
En daodoor is Brach
nog sjoaner den men hauw gedach.
Eder van uch haetj waal èns róndjgekeke
in het Törp en ómstreke.
Det ligktj dao idiaal
tösse Maas en Kanaal.
Mit zien sjieke strötjes en pleintjes,
zien geboewe, graote en kleintjes,
mit zien gesjiedenis,
wo zoavöl van behaoje is,
det edere Staeveswaerter der gruets op is.
Jao, auch det is Brach
Sjoaner den men hauw gedach.
De Baek is gelökkig ein dörpke gebleve
wo-in men óndagks het straeve
nao vernuujing
en oetbreijing
gaer wildj kómme en blieve.
Gewuen óm de miens
en de boerebedrieve.
Auch daodoor is Brach
sjoaner den men hauw gedach.
Kump men van ein of anger reis
weer heives
Dan zuutj men,
lang veur men heim is,
de hoagspanning Brachwaarts gaon
en, effe donerbie,
de keultores staon.
Dan witse op dees plek
is miene sjtek.
En dan dinkse aevegood nag
Brach is toch sjoaner den men hauw gedach.
Truus Welters-Janssen (1993)